กว่าจะฟ้ากว้าง
กว่าฟ้าจะกว้างเมื่อแม่ จาวให้กำเนิดลูกชาย หลังจากที่รอคอยมานานหลายปี เธอจึงต้องการเลี้ยงลูกให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ การหาหนังสือเกี่ยวกับแม่ๆ ลูกๆ มาอ่านเป็นสิ่งหนึ่งที่เธอทำ วันหนึ่งเธอก็ได้พบหนังสือ “ แต่งโดย ราหิมา บาลด์วิน แดนซี แปลโดยสุวรรณา โชคประจักษ์ชัด หนังสือเล่มนี้สร้างความปะทับใจให้เธออย่างมาก “ฉันอยากให้ลูกของฉันได้รับการเลี้ยงดูและได้รับการศึกษาแบบนี้มากที่สุด” เธอตั้งปณิธานกับตนเอง จากหนังสือเล่มนี้ เธอรู้มาว่ามีโรงเรียนอนุบาลชื่อบ้านรักในกรุงเทพ ที่จัดการเรียนการสอนแนวนี้ เธอได้เดินทางไปเยี่ยมชมโรงเรียนนุบาลบ้านรักและได้รู้จักแม่อุ้ย ผู้แนะนำให้ เธอเข้าร่วมอบรมATT ต้นเดือนพฤษภาคม ปีพ.ศ. 2549 และในการอบรมครั้งนี้ ป้าเอกับแม่จาวได้รู้จักกัน ก็พี่อุ้ยอีกนี่แหละแนะนำให้เรารู้จักกัน ด้วยเหตุว่าเราอยู่เชียงใหม่เหมือนกัน มีความสนใจการศึกษาวอลดอร์ฟเหมือนกัน
เวลา ผ่านไปจากฤดูร้อนสู่ฤดูฝนจนย่างเข้าฤดูหนาว เราก็ได้แต่คุยกันว่าจะทำอย่างไรดี แต่ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเป็นรูปธรรม จนพี่อุ้ยโทรมาเดือนพฤศจิกายนบอกว่าจะขึ้นไปยอมผ้าเดือนธันวา จัดการนัดผู้ปกครอง เตรียมของต่อไปนี้นะ พี่จะมานำเพลย์กรุ๊ปให้ เอาก็เอา แล้วเราก็จัดเตรียมทุกอย่างตามคำพี่อุ้ย ก่อนวันนัดหนึ่งวัน พี่อุ้ยก็มากำกับการจัดวางข้าวของต่างๆ แขวนผ้าสีรุ้งและสีชมพู บรรยากาศห้องนั่งเล่นของคุณแม่ก็กลายเป็นห้องอนุบาลวอลดอร์ฟขึ้นมาทันใด ถึงวันนัดมีผู้ปกครองพาเด็กมาเกือบสิบคน กิจกรรมเพลย์กรุ๊ปดำเนไปอย่างน่าประทับใจ คุณแม่ได้ทำตุ๊กตาให้ลูกเล่น เด็กๆ ได้เล่นกับของเล่นธรรมชาติทีพวกเขาไม่เคยสัมผัสมาก่อน ทุกคนสนุกกับวงกลมและนิทานของพี่อุ้ย
เมื่อพี่อุ้ยกลับไป เรามองหน้ากัน แล้วคราวหน้าใครจะมานำเพลย์กรุ๊ปให้ล่ะเนี่ย เงียบไม่มีคำตอบ จึงยังไม่มีความเคลื่อนไหวภายในใจของคุณแม่ผู้มีความรักและความปรารถนาดีต่อ ลูกและเด็กๆ ทุกคน
เดือนมกราคม พ.ศ. 2550 คุณเรนาเต้ ลองไบร์โพล ได้แวะเที่ยวเชียงใหม่ และได้กรุณาบรรยาย “การเลี้ยงดูและให้การศึกษาแก่เด็กเล็ก 0-7 ปี” ให้แก่กลุ่มผู้ปกครองและครูอนุบาลในเชียงใหม่ ที่ห้องนั่งเล่นเดิมที่เราจัดเพลย์กรุ๊ปกัน มีผู้เข้าฟังประมาณ 15 คน
เดือน กุมภาพันธ์ปีเดียวกัน แม่จาวก็ได้โทรหาผู้เขียนบอกว่าหาครูได้แล้วนะ (ตามคำแนะนำของพี่อุ้ยอีกนี่แหละ) ครูคนนี้จะลาออกจากงานปลายเดือนนี้ (ผู้เขียนร้องในใจ ไอ็หยา!) เพื่อมาทำงานเป็นครูให้ลูกเธอและเพื่อนๆ เหตุผลหนึ่งที่ทำให้ป้าเอต้องตัดสินใจยอมลดอุดมคติของตนเองมาทำอนุบาล (ที่ใช้แนววอลดอร์ฟ) โดยมีครูที่ไม่ผ่านการเตรียมมาอย่างเพียงพอก็คือ เธอเชื่อว่าถึงแม้สิ่งที่กำลังจะทำมันจะไม่สมบูณณ์แบบ แต่ก็ดีกว่าส่งลูกไปเรียนโรงเรียนอนุบาลถูกบังคับให้ได้แต่นั่งเฉยๆ ฟังครูฝรั่งดีดกีตาร์ร้องเพลง อ่านหนังสือนิทานให้ฟัง พอนิทานจบครูก็อุทานว่า อ้าว! จบแล้วเหรอ
สัปดาห์ ที่สองของเดือนมีนาคม ป้าเอและว่าที่ครูก็ใช้เวลาช่วงเช้าด้วยกัน เพื่อเรียนรู้มนุษย์ปรัชญาเบื้องต้น พัฒนาการเด็ก หัดร้องเพลงที่ต้องใช้ในอนุบาล ฝกจำและเล่านิทาน จำลำดับกิจวัตรประจำวันของอนุบาล (ทฤษฎีล้วนๆ)
สัปดาห์ที่สามของ เดือนมีนาคม พ.ศ.2550 ฟ้ากว้างก็เริ่มเปิดในห้องนั่งเล่นห้องเดิม มีเด็กมา 4 คน ผ่านไป 3 วัน คุณพ่อของพี่น้องคู่หนึ่งก็พาลูกออกไป เพราะทราบว่าลูกไม่ได้เรียนอ่านเขียน ได้แต่ทำกิจกรรมซ้ำกันทุกวัน เหลือเด็กเพียง 2 คน
สัปดาห์ที่สามของเดือนพฤษภาคมปีเดียวกันคุณมาจอ รี ไทเออร์ ครูอนุบาลผู้เปี่ยมประสบการณ์ได้เข้าสังเกตการณ์การทำงานของครู และให้คำแนะนำถึงสิ่งที่ต้องปรังปรุงไว้ 22 ข้อ (เราก็ต้องตามล้างตามแก้กันอยู่จนทุกวันนี้)
สิงหาคม ย้ายห้องอนุบาลจากห้องนั่งเล่นมาบ้านหลังเล็กที่อยู่ในบริเวณเดียวกัน เพื่อให้ครูมีอิสระในการทำงานมากขึ้น นี่ก็หนึ่งในยี่สิบสอง คุณเฮอร์มานน์ เวสเซล ช่วยมาอบรมจิตตลีลาและฝึกการสังเกตพืชให้กับครู (ช่วยรีดผ้าไหมสีรุ้งให้ด้วยนะ น่ารักจริงๆ ป้าเอเลยได้เรียนรู้อีกอย่างหนึ่งว่านักจิตตลีลาต้องรีดผ้าเก่ง)
ครูคนแรกลาออกเดือนมีนาคมปีถัดมา ช่วงก่อนหน้าก็มีผู้ปกครองพาลูกมาเพิ่มเป็น 4 คน
หลัง สงกรานต์ปี 2551 รับครูที่เคยเป็นครูกระแสหลักมาก่อนทำงาน โดยให้พยายามปฏิบัติกิจวัตรประจำวันตามแนววอลดอร์ฟ แทบพูดได้ว่า ทำไปตามบทที่เขียนไว้เลยก็ว่าได้
เดือนพฤษภาคม เริ่มกิจกรรมกลุ่มศึกษาเพื่อพัฒนาครูอย่างจิงจัง โดยตอนแรกทำทุกวันพฤหัสเว้นพฤหัส ต่อมาก็ทำกันทุกวันพฤหัส มีสมาชิก 4 คน คือครูสองคน แม่จาวและป้าเอ เราเริ่มอ่านหนังสือเล่มหนึ่งที่พี่ปุ๊จันทร์เพ็ญแปล คือรากฐานพัฒนาการชีวิต ทำสีน้ำ สลับกับร้องเพลง และเริ่มให้ครูหัดเป่าขลุ่ยรีคอร์ดเดอร์ เดือนกรกฏา คุณเจนินา มิตรจากออสเตรเลียก็ได้มาบรยายให้ครูฟังเรื่องเจตจำนง ความรู้สึก และความคิด ในแง่ที่สัมพันธ์กับสำนึกแบบหลับ ฝัน และตื่นรู้ คุณครูจงกลนีก็เคยมานำพวกเราทำเวลด้วยนา
นิทานที่ใช้ก็เลือกจากเล่มสีฟ้าและสีชมพูที่พี่ปุ๊นั่นแหละ
ลอย กระทงปีที่แล้วเราเริ่มจัดเทศกาลเป็นครั้งแรก และจัดอีกครั้งช่วงปลายเดือนมกราคม โดยประยุกต์จากเทศกาลทางเหนือคือ “บุญข้าวใหม่” ปีหน้าเราคาดว่าจะจัดได้ครบสี่ครั้ง คือจัดสงกรานต์ในเดือนเมษา และจัดเทศกาลเพาะปลูกในช่วงกลางฤดูฝน
ชีวิต ในฟ้ากว้างดำเนินต่อไป ครูทั้งสองมาทำงานกับเราจนครบปี และยังอยู่จนถึงทุกวันนี้ จำนวนเด็กๆ ก็ขึ้นๆ ลงๆ อย่างน้อยจะมี 4 คน อย่างมากไม่เกิน 10 คน เราสังเกตว่าผู้ปกครองที่โทรมาติดต่อมักจะมองหาสถานที่สำหรับเด็กวัยต่ำกว่า 3 ขวบ และผู้ปกครองเก่าเมื่อลูกถึงวัยอนุบาลมักจะพาลูกไปเข้าโรงเรียนกระแสหลัก ดังนั้นในเดือนกรกฎา พ.ศ.2552 เราจึงตัดสินใจย้ายห้องอนุบาลกลับห้องเล่นเดิมก่อน เพื่อปรับปรุงบ้านหลังเล็กอีกครั้งหนึ่ง ให้มีสองห้องเรียน ห้องหนึ่งสำหรับเด็กอนุบาล และอีกห้องหนึ่งสำหรับเด็กเล็ก ณ วันที่เขียนการก่อสร้างก็ได้แล้วเสร็จพอที่จะย้ายกลับได้แล้ว
ใน อนาคตอันใกล้เราจะได้รับเกียรติจากพี่อ้วน อภินทร์พร ครูอนุบาลผู้มีประสบการณ์มาช่วยอบรมครูและจัดห้องเรียนใหม่เป็นคอร์สติวเข้ม สามวัน
ชื่อของเราจะเปลี่ยนจากฟ้ากว้างเนิสเซอรี่และเพลย์กรุ๊ป เป็นฟ้ากว้างเนิสเอรี่และพรีสกูล
ถึง วันนี้แม่จาวก็ได้ตัดสินใจลาออกจากงานเดิม มาเป็นครูอนุบาลเต็มตัวแล้ว และระหว่างการเติมโตของฟ้ากว้าง เธอก็ได้ให้กำเนิดลูกสาวที่น่ารักอีกหนึ่งคน หลานคนนี้แอบกระซิบกับป้าเอว่า “ก็หนูร้นี่ว่าจะได้อยู่กับแม่ตลอดเวลาในช่วงที่หนูต้องการแม่ที่สุด และหนูจะได้ใช้ชีวิตตามวัยของหนูอย่างที่มันควรจะเป็น ไม่งั้นหนูไม่ยอมลงมาจากสวรรค์หรอกนะ”
กว่าฟ้าจะกว้าง และกว่าเราจะเดินมาถึงจุดนี้ เราได้รับความเมตตากรุณาจาก เพื่อนพ้องน้องพี่ในวงการมากมาย จึงอยากจะขอขอบพระคุณทุกท่านทั้งที่ได้เอ่ยนามและไม่เอ่ยนามมา ณ โอกาสนี้
รวิมาศ ปรมศิริ 1 กันยายน 52
ปล. มีคนถามมากมายว่าจะเปิดประถม หรือเปล่า ก็ขึ้นอยู่กับว่าภายใน 30 เมษายน 54 ถ้าเรามีเด็ก 6 ขวบขึ้นไป ถึง 5 คน ก็น่าจะเริ่มได้ ตอนนี้มีแล้ว 2 คน
|
